Osteopathie

Het lichaam als één geheel

Een dier is meer dan de optelsom van spieren, gewrichten en organen. Alles in het lichaam staat met elkaar in verbinding en beïnvloedt elkaar. Dat is het uitgangspunt van osteopathie.

Osteopathie is een manuele geneeswijze die aan het einde van de 19e eeuw werd ontwikkeld door de Amerikaanse arts Andrew Taylor Still.

Vanuit zijn kennis van anatomie, fysiologie en pathologie ontwikkelde hij een manier van kijken naar het lichaam waarbij niet alleen de klacht centraal staat, maar vooral de samenhang binnen het lichaam.

De osteopatische visie is gebaseerd op vier belangrijke principes:

Het lichaam functioneert als één geheel
Geen enkele structuur staat volledig op zichzelf. Spieren, gewrichten, bindweefsel, organen en het zenuwstelsel beïnvloeden elkaar voortdurend.
Structuur en functie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden
De manier waarop een structuur kan bewegen en functioneren, heeft invloed op het functioneren van het lichaam als geheel. Andersom kan een veranderde functie ook invloed hebben op de structuur.
Het lichaam beschikt over zelfregulerende mechanismen
Het lichaam probeert voortdurend zijn evenwicht en functioneren te behouden en heeft een groot vermogen om zich aan te passen.
De behandeling richt zich op het ondersteunen van deze natuurlijke regulatie
Door bewegingsbeperkingen en spanningen op te sporen en te behandelen, kan het lichaam worden ondersteund om zijn eigen balans en bewegelijkheid zo optimaal mogelijk te herstellen.

Holistisch én causaal kijken

De osteopathische aanpak is holistisch en causaal.

Holistisch betekent dat ik niet alleen kijk naar de plek waar jouw dier een klacht laat zien, maar naar het functioneren van het hele lichaam.

Causaal betekent dat ik op zoek ga naar mogelijke oorzaken en verbanden. Een probleem hoeft namelijk niet altijd te ontstaan op de plek waar je de klacht ziet.

Een beperking in de achterhand kan bijvoorbeeld invloed hebben op de rug. Een spanning in het bindweefsel kan de bewegelijkheid van een ander lichaamsgebied beïnvloeden. Ook een probleem in of rondom een orgaan kan via verbindingen met het bewegingsapparaat invloed hebben op houding en beweging.

Die verbinding kan op verschillende manieren tot stand komen: via spieren, pezen, fascia, gewrichten, zenuwen, bloedvaten of organen.

Daarom denk ik tijdens een osteopathisch onderzoek in oorzaak-gevolgketens:

Wat zie ik? → Waar kan dit vandaan komen? → Welke structuren zijn hierbij betrokken? → Hoe beïnvloeden deze elkaar?

De wervelkolom als belangrijke schakel

Binnen de osteopathie krijgt de wervelkolom vaak bijzondere aandacht.

De wervelkolom vormt letterlijk een centrale as van het lichaam. Tegelijkertijd beschermt en huisvest de wervelkolom het ruggenmerg en speelt het zenuwstelsel een belangrijke rol in de communicatie tussen de verschillende delen van het lichaam.

Een beperking in de bewegelijkheid van de wervelkolom kan daarom meer betekenen dan alleen een lokaal bewegingsprobleem. De invloed kan zich uitstrekken naar spieren, gewrichten, fascia en het zenuwstelsel en daarmee ook naar andere delen van het lichaam.

Dit betekent overigens niet dat iedere klacht vanuit de wervelkolom ontstaat. Het is juist de samenhang tussen alle systemen die centraal staat.

Wat betekent dit in de praktijk?

In de praktijk betekent osteopatisch werken dat ik niet alleen kijk naar de plek waar jouw dier een klacht laat zien. Ik probeer te begrijpen waarom het lichaam op deze manier is gaan functioneren.

Een dier kan zich namelijk aanpassen wanneer ergens in het lichaam een beperking, pijn of spanning aanwezig is. Het gaat anders bewegen, een bepaalde structuur meer of juist minder belasten en gebruikt andere spieren om dit te compenseren. Hierdoor kan er na verloop van tijd een heel ander bewegingspatroon ontstaan.

Daarom onderzoek ik het lichaam als geheel.

Ik kijk onder andere naar de houding en beweging van jouw dier, de bewegelijkheid van gewrichten en wervelkolom, spierspanning, bindweefsel en fascia. Ook kijk ik naar de verbinding tussen verschillende lichaamsregio's en naar de invloed die het zenuwstelsel hierop kan hebben.

Een beperking hoeft namelijk niet altijd lokaal te blijven.

Een probleem in de achterhand kan bijvoorbeeld invloed hebben op de rug. Een beperking in de bewegelijkheid van de wervelkolom kan invloed hebben op de manier waarop een dier zijn benen belast. En spanning in het bindweefsel kan de bewegelijkheid van structuren op een andere plek in het lichaam beïnvloeden.

De verbinding tussen deze structuren kan musculair, tendineus, fasciaal, neurologisch, visceraal of vasculair zijn. Daarom zoek ik tijdens het onderzoek naar de samenhang tussen verschillende bevindingen en probeer ik te begrijpen hoe deze met elkaar verbonden zijn.

Ik werk dus vanuit oorzaak en gevolg:

Wat zie ik?
Waar kan dit vandaan komen?
Welke structuren zijn hierbij betrokken?
En hoe beïnvloeden deze elkaar?

De wervelkolom krijgt hierbij vaak extra aandacht. De wervelkolom vormt een belangrijke centrale as van het lichaam en staat in nauwe verbinding met het zenuwstelsel. Een beperking in dit gebied kan daardoor invloed hebben op veel meer dan alleen de lokale beweeglijkheid.

Dit betekent niet dat de oorzaak altijd in de wervelkolom ligt. Juist door het lichaam als één geheel te bekijken, probeer ik te ontdekken waar de belangrijkste bewegingsbeperkingen en spanningspatronen liggen en welke rol deze spelen binnen het totale functioneren van jouw dier.

Zo behandel ik niet alleen waar jouw dier een probleem laat zien, maar probeer ik te begrijpen waarom het lichaam dit probleem laat zien.

Dat is voor mij de kracht van osteopathie.

Osteopathie en fysiotherapie

Osteopathie en fysiotherapie zijn verschillende behandelvormen, maar kunnen elkaar juist heel goed aanvullen.

Bij fysiotherapie ligt de nadruk vaak op het herstellen en verbeteren van functie, bijvoorbeeld door middel van oefentherapie, mobilisaties, training en revalidatie.

Bij osteopathie wordt het lichaam vanuit een breder perspectief onderzocht. Hierbij wordt gezocht naar bewegingsbeperkingen, spanningen en verbanden tussen verschillende structuren en lichaamssystemen.

Binnen mijn praktijk combineer ik deze manier van kijken waar dat nodig is. Niet iedere klacht vraagt om dezelfde aanpak. Daarom kijk ik altijd naar het individuele dier, de hulpvraag en wat het lichaam op dat moment nodig heeft.

Of het nu gaat om revalidatie na een blessure, een dier dat minder goed beweegt, terugkerende klachten of simpelweg het gevoel dat jouw dier niet helemaal lekker in zijn lijf zit: ik kijk verder dan de klacht alleen.

Mijn doel is niet om alleen een plek te behandelen, maar om inzicht te krijgen in het geheel en het lichaam te ondersteunen in zo optimaal mogelijk functioneren.